48 uur, één film en een nijlpaardvis

Een weekend lang met het hele team een film maken.
Niet als klantcase. Niet als campagne. Gewoon omdat we wilden zien wat er gebeurt als je creativiteit, tijdsdruk en een team vol makers bij elkaar zet.
Nou. Er gebeurt dus nogal wat.

Met FU deden we mee aan de 48 Hour Challenge Arnhem: een filmproject waarbij je in 48 uur een complete korte film maakt. Van genre tot script. Van draaien tot edit. Alles in één weekend.

Dit is hoe dat weekend eruitzag.

Vrijdag begon met een prachtige locatie in Vreeland.
En verder? Eigenlijk wisten we nog niks.
Met een deel van de groep vertrokken we alvast naar de plek waar we de volgende dag zouden draaien. Dat was ook meteen het enige wat vaststond: hier moest het gaan gebeuren.
Pas ’s avonds kwam de loting. Dan hoor je welk genre je krijgt. En welke verplichte elementen alle teams in hun film moeten verwerken: een zin, een personage en een prop.

Maar eerlijk is eerlijk: het genre bepaalt alles.
Onze opties?
Mockumentary
of
Single room movie

We kozen voor mockumentary. Want als je zo’n genre krijgt, kies je natuurlijk voor een zeer serieus onderwerp. Dus dat werd de nijlpaardvis uit de Okavangodelta in Botswana, naar verluid gespot in Vreeland.
Lijkt ons logisch.

Vanaf dat moment ging het los. Concept kiezen. Script schrijven. Als een idioot props regelen. Een draaiplanning maken. Acteurs bellen. Alles tegelijk, tot diep in de nacht.

Terwijl het schrijfteam in de jachthut het verhaal optuigde, werd er op andere plekken al vooruitgedacht over beeld, scènes en planning.
Zoals Sem, onze DOP en initiatiefnemer, later zei:
“We hebben niet normaal samengewerkt. Voor mij was het extra bijzonder dat m’n vader er was, een full circle moment. Op vrijdagavond, toen het schrijfteam in de jachthut het verhaal aan het maken was, bereidden wij de decoupage voor. Toen had ik even het besef dat we dit echt samen deden.”
Dat gevoel bleef eigenlijk het hele weekend hangen.

Zaterdag bestond uit draaien, snel schakelen en weer door
Voor dag en dauw was het hele team compleet.
Iedereen had een eigen functie. Voor sommigen bekend terrein. Voor anderen totaal niet. Maar dat maakte weinig uit. Vijf minuten voordat iedereen binnen was, was het script zo goed als af. Scènes werden opgebouwd. Acteurs doken in hun tekst. Mensen zochten props, checkten shots, regelden kleding, geluid, planning en koffie.

Vooral koffie.
En ineens stond er een geoliede machine. Niet omdat alles perfect voorbereid was. Dat kan ook niet in 48 uur. Maar omdat iedereen precies pakte wat nodig was.
Nine, stylist, vatte dat mooi samen:
“We zijn collega’s, dus zonder ook maar een woord te wisselen maximaal op elkaar ingespeeld. Iedereen pakt met focus z’n rol. Een magie die er direct was.”

We begonnen met alle shots binnen. Lekker praktisch. Eerst pakken wat we konden pakken, terwijl buiten het licht nog moest komen.
Na de lunch mochten we los op het terrein in Vreeland. En dat terrein werkte mee. Groen, ruim, filmisch en net ongemakkelijk genoeg voor een mockumentary over een fictieve vis met een serieuze missie.
In het avondlicht draaiden we de laatste shots. Zo’n moment waarop iedereen moe is, maar ook voelt: dit wordt iets.

Tussendoor ontstonden er personages en zinnen die je niet meer kwijtraakt. Claar, scenarioschrijver, had een duidelijke favoriet:
“Ik denk dan toch Lodewijk van Basten Batenburg. Zijn ‘Wat de natuur je leert over leiderschap. De Vis. De Visie. Vreeland. Dat komt gewoon in me op.’ kwam uit zijn mond nog lekkerder aan.”

Daar kunnen we weinig aan toevoegen.
Toen de draaidag erop zat, vertrok een deel van het team naar huis.
Maar niet iedereen.

Team edit moest namelijk nog ‘even’ een hele film in elkaar zetten. Het verhaal moest kloppen. De beste shots moesten gekozen worden. Er moest kleur in. Geluid onder. Muziek erbij. Een poster. Titels. Export. Check. Nog een check. En dan inleveren.

Dat is het gekke aan zo’n weekend: iedereen ziet de draaidag, maar in de edit wordt de film pas echt gemaakt.

Daar kwam alles samen. De keuzes van vrijdag. De energie van zaterdag. De kleine toevalligheden die ineens precies bleken te werken. En de momenten waarvan je dacht: geen idee of dit gaat landen, maar we gaan het proberen.
Waarom je daar vrijwillig je weekend aan geeft?

Donnie, uitvoerend producent, zei het zo:
“Omdat dit soort momenten laten zien hoe goed je op elkaar kunt inspelen. Samen iets doormaken smeedt een team. Daar maak ik graag tijd voor. Ook in het weekend.”

Precies dat.
En dan zit het erop. Heb je in 48 uur een film gemaakt.
Twee weken later zaten we bij de screening en prijsuitreiking.
Altijd spannend. Want je weet wat je zelf hebt gemaakt. Je weet hoeveel bloed, zweet, edituren en broodjes erin zitten. Maar dan ziet ineens een zaal vol mensen het ook.

En we werden beloond. Flink ook.
We werden genomineerd voor:

• Costume design

• Acting ensemble

• Original score

• Sound design

• Cinematography

• Directing

En we wonnen:

Lead actor

Color grading

Audience award

En het grootste compliment?
Derde plaats voor Best Film.

Daar zijn we trots op. Natuurlijk op de prijzen. Maar vooral op het weekend zelf. Op het schakelen. Het samenwerken. Het meedenken, meesjouwen, meespelen en meebewegen.
Want dit was precies waarom we meededen.
Om samen iets te maken. Onder druk. Met plezier. En met een resultaat waar we hard achter staan.

De film?