(
(
design
design
)
)
Van designmisser naar design darling
Van designmisser naar design darling
by
Freelancers United
3
min read
Sommige designkeuzes lijken jarenlang verboden terrein, totdat ze ineens weer opduiken en verrassend goed blijken te werken. Voor je het weet zie je ze overal, en de gradient is daar een goed voorbeeld van.
Begin jaren 2000 konden we er geen genoeg van krijgen. Logo’s glommen, buttons kregen volume en achtergronden verliepen van donkerblauw naar lichtblauw. Een gradient maakte iets digitaal, futuristisch en modern, althans, dat was het idee. Tot flat design kwam en kleur vooral één ding moest zijn: vlak. Het verloop werd verbannen naar hetzelfde hoekje als bevels, drop shadows en andere digitale franje waar we liever niet meer aan herinnerd wilden worden.
Fast forward naar nu, en ineens loopt kleur weer alle kanten op. In merkidentiteiten, campagnes, websites, motion en packaging vloeien tinten in elkaar over alsof we nooit anders hebben gedaan, alleen voelt het deze keer compleet anders.
De gradient van nu probeert geen glimmende knop meer na te bootsen, maar wordt ingezet voor licht, sfeer, diepte en beweging. Kleuren lopen niet altijd meer braaf van A naar B, maar vervagen, botsen, mengen en verdwijnen. Met blur, transparantie en grain krijgt een digitaal kleurvlak bijna iets tastbaars, alsof er licht doorheen valt in plaats van dat er simpelweg een effect overheen is gezet.
Misschien is dat ook precies waarom gradients nu zo goed voelen, want hoe langer je ernaar kijkt, hoe vreemder volledig vlakke kleur eigenlijk is. Buiten Photoshop bestaat die nauwelijks. Een blauwe lucht is boven je hoofd anders blauw dan aan de horizon, water pakt voortdurend nieuwe tinten op, huid verandert met iedere lichtbron en zelfs een witte muur beweegt gedurende de dag van warm naar koel, van licht naar schaduw.
De wereld om ons heen zit eigenlijk vol gradients.
En misschien zijn ze daarom ook nooit echt weggeweest. We waren vooral klaar met een bepaalde versie ervan, met het digitale trucje, het opzichtig gemaakte verloop, de gradient die vooral wilde laten zien wat er technisch mogelijk was.
Nu hoeft hij een stuk minder hard zijn best te doen. Een gradient kan sfeer toevoegen, een identiteit zachter of juist spannender maken en diepte brengen waar een vlak kleurpalet soms iets mist. Het verloop zelf is dus nauwelijks veranderd, de manier waarop we ernaar kijken en ermee ontwerpen wel.
Dus ja, de gradient is terug. Gelukkig niet dezelfde als twintig jaar geleden….
Sommige designkeuzes lijken jarenlang verboden terrein, totdat ze ineens weer opduiken en verrassend goed blijken te werken. Voor je het weet zie je ze overal, en de gradient is daar een goed voorbeeld van.
Begin jaren 2000 konden we er geen genoeg van krijgen. Logo’s glommen, buttons kregen volume en achtergronden verliepen van donkerblauw naar lichtblauw. Een gradient maakte iets digitaal, futuristisch en modern, althans, dat was het idee. Tot flat design kwam en kleur vooral één ding moest zijn: vlak. Het verloop werd verbannen naar hetzelfde hoekje als bevels, drop shadows en andere digitale franje waar we liever niet meer aan herinnerd wilden worden.
Fast forward naar nu, en ineens loopt kleur weer alle kanten op. In merkidentiteiten, campagnes, websites, motion en packaging vloeien tinten in elkaar over alsof we nooit anders hebben gedaan, alleen voelt het deze keer compleet anders.
De gradient van nu probeert geen glimmende knop meer na te bootsen, maar wordt ingezet voor licht, sfeer, diepte en beweging. Kleuren lopen niet altijd meer braaf van A naar B, maar vervagen, botsen, mengen en verdwijnen. Met blur, transparantie en grain krijgt een digitaal kleurvlak bijna iets tastbaars, alsof er licht doorheen valt in plaats van dat er simpelweg een effect overheen is gezet.
Misschien is dat ook precies waarom gradients nu zo goed voelen, want hoe langer je ernaar kijkt, hoe vreemder volledig vlakke kleur eigenlijk is. Buiten Photoshop bestaat die nauwelijks. Een blauwe lucht is boven je hoofd anders blauw dan aan de horizon, water pakt voortdurend nieuwe tinten op, huid verandert met iedere lichtbron en zelfs een witte muur beweegt gedurende de dag van warm naar koel, van licht naar schaduw.
De wereld om ons heen zit eigenlijk vol gradients.
En misschien zijn ze daarom ook nooit echt weggeweest. We waren vooral klaar met een bepaalde versie ervan, met het digitale trucje, het opzichtig gemaakte verloop, de gradient die vooral wilde laten zien wat er technisch mogelijk was.
Nu hoeft hij een stuk minder hard zijn best te doen. Een gradient kan sfeer toevoegen, een identiteit zachter of juist spannender maken en diepte brengen waar een vlak kleurpalet soms iets mist. Het verloop zelf is dus nauwelijks veranderd, de manier waarop we ernaar kijken en ermee ontwerpen wel.
Dus ja, de gradient is terug. Gelukkig niet dezelfde als twintig jaar geleden….
