Blog // WAT KOST TALENT?

In het utopisch verlangen dat ik hiermee een dagelijkse last kan elimineren, waag ik me nog één keer aan een verhandeling over “wat kost talent?”. (Zoals we vroeger bij reclamebureaus nogal eens het verzoek kregen “wat kost een campagne?”…)

Natuurlijk is de waarde van Talent ook ondergeschikt aan marktwerking. Ik ben een voorstander van de markt en de krachten die dat met zich meebrengt, dus mij zul je niet horen piepen dat tarieven weer eens lekker op scherp gezet worden. Dat is alleen maar goed nieuws. Een deugdelijk tarief is opgebouwd uit competenties, ervaring, leerbereidheid, flexibiliteit en persoonskenmerken met een sausje van gezond markt-opportunisme. Ruim aanbod doet een beetje pijn, schaarste geeft de tarief- wind-in-de-rug. Maar zoals met (bijna!) alles in het leven: kwaliteit kost geld. Misbruik van marktwerking is geen duurzame route.

Misbruik door de professional leidt tot exorbitante prijzen, waarmee het logische verband tussen output en kosten compleet mank gaat. Er zijn (ook morele) grenzen aan wat een individu mag vragen voor zijn tijd en kennis. Misbruik door organisaties geeft longterm alleen maar schade. Professionals praten met elkaar, delen hun ervaringen en eisen het recht om niet onderbetaald te worden. De desperate freelancer die het wel voor een baggertarief wil doen is niet voor niets desperaat. Kwaliteit kost geld. Een freelancer brengt voor zijn uurtarief dedication, investeert in up-to-date vakkennis en persoonlijk leiderschap en boort met plezier zijn netwerk van specialisten aan voor de opdrachtgever. Een goede freelancer werkt soms een periode niet om te investeren in broodnodige persoonlijke balans, vakantie of opleiding. Ongeacht overdaad of schaarste aan talent op dat moment. De opdrachtgever mag, en moet, al het hierboven beschrevene ervoor terug verlangen. De heersende moraal “dat kan veel goedkoper” bestrijd ik. Overbevragen op competenties en onderbetalen gaan niet samen.

Een bemiddelaar (her)kent dit spel. Kan aan beide zijde van de bemiddeling benchmarken en aanspreken op de houding. Kan daarin bovendien een mooie ventielfunctie vervullen. De freelancer die via een bureau wordt voorgesteld is grondig gescreend, ook op zijn tarief. Hij heeft de eerste waarde-toets doorstaan.

Opdracht en freelancer die elkaar vinden zonder tussenkomst dan iets anders dan eigen netwerk of online adequaatheid is prachtig. Een bureau dat bemiddelt is geen doel op zich. Maar wanneer wij horen over vacatures waarop 800 reacties komen (het gebeurt zo nu en dan vooral bij hoogst aantrekkelijke merken) is schaarste niet de raadgever maar juist de selectie. Welke organisatie waarvan de core business alles behalve selectie is, rekent nou eens uit wat dat kost? Netjes omgaan met al die potentiële ambassadeurs is een baan op zich. Waarom kiezen organisaties niet voor een bureau dat netjes drie spot-on profielen voorsorteert en voor al de inspanningen aan de achterkant een nette fee vraagt. Reken maar uit, die berekening valt voor ons altijd de goede kant op.

En concurrenten die (ik vermoed vanuit kortzichtige overlevingsdrang) structureel de markt verzieken hebben het niet begrepen. Blijkbaar zijn hun inspanningen om het beste talent en mooie klanten aan zich te binden niet zo groot. Wij moeten er elke dag keihard voor werken, zijn trots op wie we mogen representeren, en willen voor die inspanning netjes beloond worden. We zijn net freelancers.