(
(
work
work
)
)
zo kun je dus ook een event vastleggen
zo kun je dus ook een event vastleggen
by
Freelancers United
5
min read
Een spreker voor een scherm, wat mensen met koffie, een groepsfoto en aan het eind nog een paar glazen in de lucht. Voor je het weet heb je een heel event keurig vastgelegd en vooral bewezen dat iedereen er daadwerkelijk was.
Kan. Maar als je veel tijd, aandacht en waarschijnlijk een behoorlijk aantal Slack-berichten in een bijeenkomst hebt gestoken, is het een beetje zonde als de fotografie achteraf vooral als bewijsstuk dient. Je kunt zo’n dag ook vastleggen als een verslag waar nog iets van de sfeer in zit. Voor de mensen die erbij waren, maar juist ook voor de mensen die er niet bij waren. Beeld dat niet zegt: kijk, hier vond een event plaats. Eerder: oeff, dit had ik niet willen missen.
En daar wordt het interessanter dan een fotoalbum. Want in hoe je zo’n bijeenkomst vastlegt, zie je ook iets terug van hoe een organisatie werkt, met elkaar omgaat en wat voor cultuur er heerst. Best relevant als je ondertussen ook mensen probeert te overtuigen dat ze bij je willen werken.
Eerst even over die dag zelf
Afgelopen week hadden we onze Team Dream Dream Teams (TDDT). Een dag waarop we met elkaar werken aan Freelancers United. Waar staan we, waar willen we heen, wat kan beter en wat moeten we vooral niet kapotverbeteren? Serieus werk dus, al bleek serieus bij ons wederom een rekbaar begrip.
Er was een surprise 5K run voor mensen die vermoedelijk dachten dat ze gewoon naar een brainstorm kwamen. Een potje FU-branded 20 Seconds, want de volledige dertig seconden vonden we kennelijk buitensporig ruim. Aan tafel verscheen onverwacht ongeveer de helft van bekend Nederland, plus een minstens zo indrukwekkende hoeveelheid BN’er-wannabe’s boven een bord bolognese. Later op de avond liep er op de silent-disco-dansvloer ook nog een licht verkrakte versie van Hans Klok rond met een fles rosé in de hand. En tussendoor werd er daadwerkelijk gewerkt.
Dat is precies waarom alleen de nette teamsessie, groepsfoto en twee lachende mensen met een drankje nooit het hele verhaal zouden vertellen. De rare momenten horen erbij. Net als de concentratie, de discussies en de overgang van serieus nadenken naar collectief ontsporen. Precies die combinatie wilden we terugzien in de fotografie.
Niet maken wat je ook kunt vinden
Zodra mensen weten dat er een foto wordt gemaakt, gebeurt er iets bijzonders. Ruggen gaan rechter, glimlachen worden cheesy en ineens kijkt iedereen heel geïnteresseerd naar dezelfde post-it. Voor je het weet fotografeer je niet meer wat er gebeurt, maar wat mensen denken dat er op een foto hoort te gebeuren. Daar wilden we vanaf.
De fotograaf zat daarom midden in de dag. Aan tafel, tijdens gesprekken en juist op momenten waarop niemand met de camera bezig was. Niet eerst een beeld bedenken en organiseren, maar kijken wat er al gebeurt.
Dat perspectief van binnenuit vonden we belangrijk. De camera mocht daarom ook van hand wisselen. Iemand anders ziet weer andere dingen en degene die normaal achter de lens staat, belandt zelf ook eens op beeld. Zo voelt het minder als een reportage over een groep en meer alsof de groep zichzelf heeft vastgelegd. En nee, niet iedere foto hoeft technisch perfect te zijn. Soms staat iemand half in beeld of kijkt er iemand weg. Prima. Juist die rafelrandjes maken een moment eigen.
De borrel is niet het hele verhaal
Sfeer vastleggen wordt al snel vertaald naar lachende mensen, volle glazen en een dansvloer. Daar hebben we overigens ruimhartig aan voldaan. Maar als dat het enige is wat je laat zien, lijkt zelfs een strategiedag verdacht veel op een bedrijfsuitje.
Dus hoort ook de inhoud in beeld. Discussie, concentratie, presentaties, een tafel vol laptops en aantekeningen. Daarna mag Hans Klok weer terug. Juist die afwisseling geeft context. Je ziet niet alleen dat een groep het gezellig heeft, maar ook waarom die mensen samen zijn en waar ze aan werken.
Je cultuur staat niet in drie bullets
Foto’s van een interne bijeenkomst vertellen vaak meer dan een werkgeversbelofte. Hoe mensen met elkaar praten. Hoe formeel het is. Of er ruimte is voor discussie, humor en rare ideeën. En hoe serieus mensen hun werk nemen zonder zichzelf altijd even serieus te nemen.
Precies de dingen die in employer branding vaak eindigen als ‘ondernemend’, ‘mensgericht’ en ‘informele cultuur’. Meestal naast een foto waarop vier collega’s naar een laptop lachen.
Cultuur zie je juist op momenten waarop niemand ermee bezig is. Daar zit vaak meer in dan in een netjes geregisseerde foto. Wat je organiseert zegt iets over wie je bent. Zonde dus als de fotografie daar vervolgens alle eigenheid weer uithaalt. Voor iemand die overweegt bij je te komen werken, zijn juist die beelden interessant. Die laten tenminste een beetje zien waar je in terechtkomt.
Een spreker voor een scherm, wat mensen met koffie, een groepsfoto en aan het eind nog een paar glazen in de lucht. Voor je het weet heb je een heel event keurig vastgelegd en vooral bewezen dat iedereen er daadwerkelijk was.
Kan. Maar als je veel tijd, aandacht en waarschijnlijk een behoorlijk aantal Slack-berichten in een bijeenkomst hebt gestoken, is het een beetje zonde als de fotografie achteraf vooral als bewijsstuk dient. Je kunt zo’n dag ook vastleggen als een verslag waar nog iets van de sfeer in zit. Voor de mensen die erbij waren, maar juist ook voor de mensen die er niet bij waren. Beeld dat niet zegt: kijk, hier vond een event plaats. Eerder: oeff, dit had ik niet willen missen.
En daar wordt het interessanter dan een fotoalbum. Want in hoe je zo’n bijeenkomst vastlegt, zie je ook iets terug van hoe een organisatie werkt, met elkaar omgaat en wat voor cultuur er heerst. Best relevant als je ondertussen ook mensen probeert te overtuigen dat ze bij je willen werken.
Eerst even over die dag zelf
Afgelopen week hadden we onze Team Dream Dream Teams (TDDT). Een dag waarop we met elkaar werken aan Freelancers United. Waar staan we, waar willen we heen, wat kan beter en wat moeten we vooral niet kapotverbeteren? Serieus werk dus, al bleek serieus bij ons wederom een rekbaar begrip.
Er was een surprise 5K run voor mensen die vermoedelijk dachten dat ze gewoon naar een brainstorm kwamen. Een potje FU-branded 20 Seconds, want de volledige dertig seconden vonden we kennelijk buitensporig ruim. Aan tafel verscheen onverwacht ongeveer de helft van bekend Nederland, plus een minstens zo indrukwekkende hoeveelheid BN’er-wannabe’s boven een bord bolognese. Later op de avond liep er op de silent-disco-dansvloer ook nog een licht verkrakte versie van Hans Klok rond met een fles rosé in de hand. En tussendoor werd er daadwerkelijk gewerkt.
Dat is precies waarom alleen de nette teamsessie, groepsfoto en twee lachende mensen met een drankje nooit het hele verhaal zouden vertellen. De rare momenten horen erbij. Net als de concentratie, de discussies en de overgang van serieus nadenken naar collectief ontsporen. Precies die combinatie wilden we terugzien in de fotografie.
Niet maken wat je ook kunt vinden
Zodra mensen weten dat er een foto wordt gemaakt, gebeurt er iets bijzonders. Ruggen gaan rechter, glimlachen worden cheesy en ineens kijkt iedereen heel geïnteresseerd naar dezelfde post-it. Voor je het weet fotografeer je niet meer wat er gebeurt, maar wat mensen denken dat er op een foto hoort te gebeuren. Daar wilden we vanaf.
De fotograaf zat daarom midden in de dag. Aan tafel, tijdens gesprekken en juist op momenten waarop niemand met de camera bezig was. Niet eerst een beeld bedenken en organiseren, maar kijken wat er al gebeurt.
Dat perspectief van binnenuit vonden we belangrijk. De camera mocht daarom ook van hand wisselen. Iemand anders ziet weer andere dingen en degene die normaal achter de lens staat, belandt zelf ook eens op beeld. Zo voelt het minder als een reportage over een groep en meer alsof de groep zichzelf heeft vastgelegd. En nee, niet iedere foto hoeft technisch perfect te zijn. Soms staat iemand half in beeld of kijkt er iemand weg. Prima. Juist die rafelrandjes maken een moment eigen.
De borrel is niet het hele verhaal
Sfeer vastleggen wordt al snel vertaald naar lachende mensen, volle glazen en een dansvloer. Daar hebben we overigens ruimhartig aan voldaan. Maar als dat het enige is wat je laat zien, lijkt zelfs een strategiedag verdacht veel op een bedrijfsuitje.
Dus hoort ook de inhoud in beeld. Discussie, concentratie, presentaties, een tafel vol laptops en aantekeningen. Daarna mag Hans Klok weer terug. Juist die afwisseling geeft context. Je ziet niet alleen dat een groep het gezellig heeft, maar ook waarom die mensen samen zijn en waar ze aan werken.
Je cultuur staat niet in drie bullets
Foto’s van een interne bijeenkomst vertellen vaak meer dan een werkgeversbelofte. Hoe mensen met elkaar praten. Hoe formeel het is. Of er ruimte is voor discussie, humor en rare ideeën. En hoe serieus mensen hun werk nemen zonder zichzelf altijd even serieus te nemen.
Precies de dingen die in employer branding vaak eindigen als ‘ondernemend’, ‘mensgericht’ en ‘informele cultuur’. Meestal naast een foto waarop vier collega’s naar een laptop lachen.
Cultuur zie je juist op momenten waarop niemand ermee bezig is. Daar zit vaak meer in dan in een netjes geregisseerde foto. Wat je organiseert zegt iets over wie je bent. Zonde dus als de fotografie daar vervolgens alle eigenheid weer uithaalt. Voor iemand die overweegt bij je te komen werken, zijn juist die beelden interessant. Die laten tenminste een beetje zien waar je in terechtkomt.
